در افکار خودم با صدها سوال بی جواب گم شده ام.

ساعت حدود یازده ظهر بود. هوا هنوز آنقدرها گرم نشده بود و اما برای من همین گرما هم طاقت فرسا بود. سیگارم را از جیبم بیرون آوردم و با نفرت به میان دو لبم چسباندم و با نفرتی بیشتر آتشش کردم. دیگر به پل سیاه رسیده بودم و داشتم از آن بالا می رفتم. کارون بیچاره هم خشک تر و بی آب تر از هر سال زیر پایم بود. انگار دستی گلویش را فشرده باشد. بغضی داشت که نه می توانست فرویش دهد و نه بترکاندش. مانده میان راه. بی تکلیف. درست شبیه به من.

داشتم به قوس بالایی پل نزدیک می شدم. نفسم بند آمده بود اما همچنان دود سفید سیگارم را تا ته حلقم فرو می کردم و با نفرتی داغ بیرونش می دادم.

به میانه پل که رسیدم ایستادم تا نفسی تازه کنم. پل داشت می لرزید و با عبور هر ماشین بیشتر می لرزید. هر چه ماشین بزرگتر، لرزش پل بیشتر. شاید هم این پل به حال سیاه من و کارون نگاه می زد و می لرزید؛ شاید هم می خندید. نمی دانم.

به کارون نگاه کردم. هر چه به ذهنم فشار می آورم هیچ خاطره ای را نمی یابم. نه خاطره های سپیدم و نه آن سیاه ها را. همه خاطراتم نصفه هستند. حتی کارون پر آب را هم درست به یاد نمی آورم. باز هم تمرکز می کنم تا خاطره ای را به طور کامل ببینم. اما هیچ. همه چیز وسط کار که می رسد تمام می شود. سفید می شود. خسته شدم. ذهنم دیگر همراهی نمی کند. نگاهی به سمت چپ می کنم. باید پل را پایین بروم. نگاهی به سمت راست؛ شاید اگر برگردم خاطرات نصفه ام را کامل کنم. اما مجبور بودم بروم. از سمت دیگر پل سیاه به دل شهر سرازیر می شوم. همین جا مسیرم را از کارون جدا می کنم و به راه خاطرات نصفه خود ادامه می دهم.

                              ***

 ایام به کام.

              که شبی نخفته باشی به درازنای سالی

غم حال دردمندان نه عجب گرت نباشد

             که چنین نرفته باشد همه عمر بر تو حالی

سلام.

با نهایت تاسف،

درگذشت مادر استاد محمد رضا شجریان را به ایشان و خانواده محترمشان تسلیت عرض می نمایم. (لینک خبر)

                                          ***

                                      *خاکِ داغ*

اواسط هفته بود. با این حال باید می رفتم. بد جور بی تاب شده بودم. ساعت دو یا سه بود نمی دانم، اما وسط ظهر بود و از شدت گرمای طاقت فرسای ظهر اهواز حالم رو به خرابی گذاشته بود. تصمیم گرفتم نوشیدنی خنکی بخورم. به چارشیر که رسیدم پیاده شدم و از دکه ای یک پپسی گرفتم؛ به شرط تگری بودن برایم بازش کرد، خوب بود. تا نیمه های بطری را سرکشیدم و نفسم را تازه کردم. نگاهم به آسفالت داغ خیابان افتاد که سرهای نوشابه را در خود جا داده بود. انگار مجبور بود همه آنها را تحمل کند. با رد شدن هر ماشین تشتک ها بیشتر در پوست داغ و نرم آسفالت فرو می رفتند. وقتی یادم به داغی زمین می افتاد برای رفتن بی تاب تر می شدم. راه افتادم. قطرات عرق مسیر پیشانی تا لبم را با سرعتی مضاعف طی می کردند و شوری خود را بیشتر به رخم می کشیدند. دیگر رسیده بودم. نه از گل فروش ها خبری بود و نه از قران خوان ها. فقط من بودم. وارد که شدم دیدم در سمت چپ و راستِ ورودی، همه پرچم ها به یک سمت نگاه می کنند و با شهامت در حرکتند. تا به حال این نظم توجهم را جلب نکرده بود. انگار داشتند رژه می رفتند. سلامی کردم و رد شدم. از دور به جایی که باید می رفتم نگاه می کردم. دو سه نفری که مشغول کار بودند با تعجب نگاهم کردند. رسیدم. پیاده که شدم باد مثل سیلی به صورتم می کوبید و می سوزاند. با عجله راه افتادم به سمت آن دو. وقتی بالای سرشان رسیدم حس می کردم از زمین آتش بیرون می زند. گرمای هوا نبود که می سوزاند، این زمین بود که شعله می کشید. نشستم.کسی نبود که سنگ ها را بشوید. دستم را به روی سنگ چسباندم. داغ بود. داغِ داغ. اینجا، دل زمین پر بود از حرف های ناگفته. پر بود از آدم هایی که به زور در خود جا داده بود. کنار هم خوابیده، همه منتظر، پر از حرف، بی هیچ حرفی، تنها با چند خطی نوشته بر روی سنگ ها. که انگار درد مشترک همه آنها با آن خاک داغ بود.

داغ تر می شدم. آرام تر از قبل. دیگر نمی دانستم شوریِ قطرات عرق صورتم را مزه مزه می کنم یا اشکم را.    

                                         ***

ایام به کام.

***

به آرامی آغاز به مردن میکنی

 اگر سفر نکنی،

  اگر چیزی نخوانی،

   اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،

    اگر از خودت قدردانی نکنی.

به آرامی آغاز به مردن میکنی

 زمانیکه خودباوری را در خودت بکشی،

  وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند.

به آرامی آغاز به مردن میکنی

 اگر برده عادات خود شوی،

  اگر همیشه از یک راه تکراری بروی ...

   اگر روزمرگی را تغییر ندهی،

    اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی،

     یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی.

تو به آرامی آغاز به مردن میکنی

 اگر از شور و حرارت،

  از احساسات سرکش،

   و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وا میدارند

    و ضربان قلبت را تندتر میکنند،

     دوری کنی ...

تو به آرامی آغاز به مردن میکنی

 اگر هنگامیکه با شغلت یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی،

  اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی،

   اگر ورای رویاها نروی،

    اگر به خودت اجازه ندهی

     که حداقل یک بار در تمام زندگیت ورای مصلحت اندیشی بروی.

امروز زندگی کن!

      امروز مخاطره کن!

            امروز کاری بکن!

                نگذار که به آرامی بمیری ...

                    شادی را فراموش نکن!     

                                                                         پابلو نرودا

                                        ***

ایام به کام.

بعد از ماه ها نوشتن کمی سخت است. مانند گشودن دری قدیمی و یا کتابی فرسوده، تمام نفست را پر از خاک می کند. اما لذت بخش است.... به امتحانش می ارزد، شاید.

شب شراب خرابم کند به بیداری            و گر به روز حکایت برم به خواب رود

***

عسل، آتش، آن ....

عسل. عسل...

دختری بود، ابتدا اسمش عسل نبود. پروانه بود، یا چیزی شبیه این... یادم نیست!

کسی را دوست نداشت، یعنی می گفت ندارد، اما خیلی ها دوستش داشتند. او هم می دانست ولی قبول نداشت. می خواست کسی دوستش داشته باشد که کسی باشد. شاید خیلی از آنها بودند اما برای او نه!

"آن" موضوع را فهمیده بود!

به هر حال. همان زمانی که دختر اسمش عسل نبود، و فکر کنم پروانه بود، "آن" وارد زندگیش شد. دختر اسمش را نمی دانست، اما فکر می کرد اسمش اسم زیبایی باشد. مدت ها گذشت، دختر کم کم به صدای "آن" عادت کرد، شاید هم دوستش داشت.

"آن" نقاب داشت، اما دختر نمی دانست. اگر هم می دانست "آن" نقابش را بر نمی داشت.  نقابش زیبا بود. نقابی بر همه وجودش.

دختر کم کم به "آن" نزدیک می شد. مدت ها گذشت. دختر هرچه نزدیکتر می شد بیشتر درون نقاب را می دید! درونش آتش بود.

دختر ترسید، عقب رفت، اما...

آتش، یا هر چیزی که در "آن" بود - در پشت نقابش - به دختر هم سرایت کرد. "آن" دستور داشت که دستوری را زیر پا بگذارد! دختر باید با "آن" یکی می شد...

دختر رفت. اما آتش همچنان می سوزاند. "آن" غافلگیر شد! حس می کرد آتش دیگر در نقابش جانی ندارد! باید کاری می کرد. اما نشد! آیا شکست خورده بود؟! اما او دستور داشت! ...

آتش کم کم تمام وجود دختر را گرفت! اما هر چه می گذشت آتش درون نقاب "آن" کم سو تر و کم سو تر می شد. 

دختر برگشت. پر از آتش! داغ داغ! می سوزاند. هر چه بود را می سوزاند! "آن" از دختر ترسید. می خواست فرار کند!

اما ماموریتش چه می شود؟! آخرین راه را امتحان کرد، نقابش را کنار زد. می خواست آتش پشت نقابش با تمام قدرت بر داغی دختر غلبه کند! آخر جنس داغی دختر مثل مال "آن" نبود!

نقابش را که کنار زد، یخ کرد! سردش شد! از تعجب بود یا ترس؟! نمی دانست. دختر نزدیک شده بود، فرق کرده بود! 

زمزمه های دختر در گوشش بود. نفس دختر به صورتش می خورد و این داشت آتشش می زد! نمی توانست باور کند که دارد از آتش دختر می سوزد. این شکست بود!

حالا اسم دختر عسل شده بود. دیگر پروانه نبود. عسل بود. عسل.

"آن" احساس ضعف می کرد، می خواست بماند، اما باید می رفت! برای مجازات خودش!

"آن" در ماموریتش شکست خورده بود! آتش عسل خاموش نمی شد! با این حال این آتشی نبود که باید باشد! اصلا آتش نبود! نمی دانم! اما داغ بود، خیلی داغ تر از آتش....

"آن" باید می رفت. دور می شد، شاید هم فرار!...

هم خوشحالی، هم درماندگی! هم ترس، هم شوق! آتشش زده بود!

دختر، عسل، "شیطان" را عاشق کرده بود....

***

ایام به کام....

نه از آوازها خبری هست و نه از آن امتداد پر از رنگ زندگی، مگر آن صدای همیشگی....

***

رویاهایم را مرور می کنم و بدون اینکه به نبودن فکر کنم بودنم را هدر می دهم. آن زمان ها را به یاد می آورم که به شوق آینده های رنگی آوازها را از بر می کردم.

رویاهایم را که مرور می کنم تصویری گنگ و زشت، گاهی هم زیبا، می بینم اما هرگز نمی دانم کجاست.

آن همه گفتن و آن همه نشنیدن. آن همه دویدن و هرگز نرسیدن. آن همه رفتن و هرگز نیامدن.

شاید رویاهای بچگی ام آنقدر محو شده که همه چیز در آنها سایه است. همان سایه های        دروغ گوی همیشگی.

نمی دانم؛ شاید هم این مرثیه ایست برای رویاهای بچگی ام. اما ای کاش آن گفتن ها، آن دویدن ها و آن رفتن ها به یادم نمی ماند.

این مرثیه پر است از تکرارها، دوباره ها و چندباره ها، که هر بار خواندن کلاغ ها را آواز   می دانستم.

اما کلاغ ها آواز نمی خواندند. آنها هم مرثیه ای سر داده بودند شاید برای یک رویا... در سوگ کدام رویا می خواندند، نمی دانم.

چشمانم را می بندم... به دنبال رویای بی انتها و سفید... رویای بدون سایه...

رویایی بدون "سوگ آواز" کلاغ ها و...

بدون خواندن مرثیه ای برای یک رویا... شاید.

***

ایام به کام.

آواز بی انتهای شجریان نوازشگر دائمی روح نا آرام و سرکش من است.

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز ... ورنه در مجلس رندان خبری نیست که نیست

می نویسم....

***

کجا دنبالت بگردم؟ کجایی؟ این چه رفتنی بود؟ هنوز هم فکر می کنم در همان اتاقی و مثل همیشه باید دیدنت را انتظار بکشیم. دور از همه...

وقتی تو بودی اطلسی ها چه بوی خوبی داشتند. آن شبها نه آسمان ستاره ای داشت و نه من به دنبال ستاره ای. وقتی تو بودی...

اما حالا این آسمان پر از ستاره ست. ستاره ها به من نگاه می کنند و من به آنها.

انگار چیزی می خواهند بگویند؛ اما من نمی خواهم بشنوم. شاید طاقتش را ندارم...

گاهی اوقات شنیدن حرف هایی آدم را خرد می کند. شنیدن حرفی که می دانی اما... 

آنها گریه هم می کنند. اما گریه ستاره ها کجا و اشک من کجا.

می دانم حالا چشمان تو هم خیس است. شاید دل تو هم برای ما تنگ شده. اما اشک من کجا و اشک تو کجا. 

تو که رفتنی نبودی. این رفتن، رفتن تو نبود، رفتن ما بود.

کجا دنبالت بگردم...

آن زمان که مویی سیاه داشتی و جامه ای سپید، خوش به حالت. اما تو با موی سپید سیاه جامه شدی... و من....

سیاه جامه ام با مویی سیاه...

کجا دنبالت بگردم؟

به خوابم هم که می آیی نگاهم نمی کنی. دریغ از یک حرف. می دانم که " سکوت سرشار از ناگفته هاست"... اما با من؟ ناگفته هایی با من؟

کجا دنبالت بگردم ای به سفر رفته من. این چه سفری است؟ چرا اینقدر طولانی؟ این گذشت زمان مثل همه نگفتن های تو زجرآور است. اما می دانم بازگشتی در کار نیست.

همین است که در سوگ نبودنت به رقص زار مشغولیم.

کاش بودی و می دیدی؛ می دانم که می بینی. کاش می دانستی این تنهایی مال ماست، نه تو.

تو که تنها نیستی. اما مرا تنها گذاشتی... افسوس.

این دفعه که به خوابم آمدی،

بگو...

بگو کجا دنبالت بگردم...

***

ایام به کام...

در حالی که این تکرار بی انتهای صدای شجریان مرا به زندگی امیدوارتر می کند بازهم       می نویسم، که شاید نوشتن تنها چاره این ذهن نا آرام بی خواب من باشد.

به هر حال....

بلند شو. بگذار همه بدانند که هنوز می توانیم. یادت می آید آن روزها که شکار سارها برایمان چه لذتی داشت.

آن روزها که گذر عابری هم از کوچه مان ما را شاد می کرد. یادت می آید؟

آن روزها که جیب هایمان را پر از تخمه آفتابگردان می کردیم و منتظر می ماندیم.

چه با احتیاط می خوردیم، تا مبادا لب و دندان هایمان سیاه شود.

 بلند شو. به یاد بیاور که چه بی باک سایه هامان را دنبال می کردیم.

چقدر به دنبال دیواری صاف می گشتیم برای آن بازی، اما همه دیوارها صاف نبودند.

سایه ها ما را فریب می دادند. حالا می فهمم که چرا سایه آن هفت تیر پلاستیکی را آنقدر دوست داشتم!

برایم آن سایه تفنگی واقعی بود و من سایه مردی بزرگ... 

اما سایه ها ما را فریب می دهند! دیگر این را می دانم.

من می دانم سایه تو مرا فریب نمی دهد. بیا باز هم بازی کنیم. اینجا که همه دیوارهایش صاف است.

اینجا که دیگر کسی نیست، نه مردی و نه پیر زنی که داد بزند: " آهای بچه ها! این موقع ظهر هم آسایش ما را می گیرید؟! " و سنگی پرتاب کند.

یادت می آید آن دو را؟ آه. افسوس!

افسوس که سایه ها همه دروغ می گویند. سایه تو نیز مرا فریب می دهد.

کاش بودی. هنوز وقت بازی تمام نشده! این بازی یک نفره نبود. اما...

دیگر باید بروم. رفتن من رفتن از پیش تو نیست، اما تو از پیش من رفتی.

سلام آن دو را برسان...

***

 ایام به کام.

فعلا...