آواز بی انتهای شجریان نوازشگر دائمی روح نا آرام و سرکش من است.

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز ... ورنه در مجلس رندان خبری نیست که نیست

می نویسم....

***

کجا دنبالت بگردم؟ کجایی؟ این چه رفتنی بود؟ هنوز هم فکر می کنم در همان اتاقی و مثل همیشه باید دیدنت را انتظار بکشیم. دور از همه...

وقتی تو بودی اطلسی ها چه بوی خوبی داشتند. آن شبها نه آسمان ستاره ای داشت و نه من به دنبال ستاره ای. وقتی تو بودی...

اما حالا این آسمان پر از ستاره ست. ستاره ها به من نگاه می کنند و من به آنها.

انگار چیزی می خواهند بگویند؛ اما من نمی خواهم بشنوم. شاید طاقتش را ندارم...

گاهی اوقات شنیدن حرف هایی آدم را خرد می کند. شنیدن حرفی که می دانی اما... 

آنها گریه هم می کنند. اما گریه ستاره ها کجا و اشک من کجا.

می دانم حالا چشمان تو هم خیس است. شاید دل تو هم برای ما تنگ شده. اما اشک من کجا و اشک تو کجا. 

تو که رفتنی نبودی. این رفتن، رفتن تو نبود، رفتن ما بود.

کجا دنبالت بگردم...

آن زمان که مویی سیاه داشتی و جامه ای سپید، خوش به حالت. اما تو با موی سپید سیاه جامه شدی... و من....

سیاه جامه ام با مویی سیاه...

کجا دنبالت بگردم؟

به خوابم هم که می آیی نگاهم نمی کنی. دریغ از یک حرف. می دانم که " سکوت سرشار از ناگفته هاست"... اما با من؟ ناگفته هایی با من؟

کجا دنبالت بگردم ای به سفر رفته من. این چه سفری است؟ چرا اینقدر طولانی؟ این گذشت زمان مثل همه نگفتن های تو زجرآور است. اما می دانم بازگشتی در کار نیست.

همین است که در سوگ نبودنت به رقص زار مشغولیم.

کاش بودی و می دیدی؛ می دانم که می بینی. کاش می دانستی این تنهایی مال ماست، نه تو.

تو که تنها نیستی. اما مرا تنها گذاشتی... افسوس.

این دفعه که به خوابم آمدی،

بگو...

بگو کجا دنبالت بگردم...

***

ایام به کام...