نه از آوازها خبری هست و نه از آن امتداد پر از رنگ زندگی، مگر آن صدای همیشگی....

***

رویاهایم را مرور می کنم و بدون اینکه به نبودن فکر کنم بودنم را هدر می دهم. آن زمان ها را به یاد می آورم که به شوق آینده های رنگی آوازها را از بر می کردم.

رویاهایم را که مرور می کنم تصویری گنگ و زشت، گاهی هم زیبا، می بینم اما هرگز نمی دانم کجاست.

آن همه گفتن و آن همه نشنیدن. آن همه دویدن و هرگز نرسیدن. آن همه رفتن و هرگز نیامدن.

شاید رویاهای بچگی ام آنقدر محو شده که همه چیز در آنها سایه است. همان سایه های        دروغ گوی همیشگی.

نمی دانم؛ شاید هم این مرثیه ایست برای رویاهای بچگی ام. اما ای کاش آن گفتن ها، آن دویدن ها و آن رفتن ها به یادم نمی ماند.

این مرثیه پر است از تکرارها، دوباره ها و چندباره ها، که هر بار خواندن کلاغ ها را آواز   می دانستم.

اما کلاغ ها آواز نمی خواندند. آنها هم مرثیه ای سر داده بودند شاید برای یک رویا... در سوگ کدام رویا می خواندند، نمی دانم.

چشمانم را می بندم... به دنبال رویای بی انتها و سفید... رویای بدون سایه...

رویایی بدون "سوگ آواز" کلاغ ها و...

بدون خواندن مرثیه ای برای یک رویا... شاید.

***

ایام به کام.