در افکار خودم با صدها سوال بی جواب گم شده ام.

ساعت حدود یازده ظهر بود. هوا هنوز آنقدرها گرم نشده بود و اما برای من همین گرما هم طاقت فرسا بود. سیگارم را از جیبم بیرون آوردم و با نفرت به میان دو لبم چسباندم و با نفرتی بیشتر آتشش کردم. دیگر به پل سیاه رسیده بودم و داشتم از آن بالا می رفتم. کارون بیچاره هم خشک تر و بی آب تر از هر سال زیر پایم بود. انگار دستی گلویش را فشرده باشد. بغضی داشت که نه می توانست فرویش دهد و نه بترکاندش. مانده میان راه. بی تکلیف. درست شبیه به من.

داشتم به قوس بالایی پل نزدیک می شدم. نفسم بند آمده بود اما همچنان دود سفید سیگارم را تا ته حلقم فرو می کردم و با نفرتی داغ بیرونش می دادم.

به میانه پل که رسیدم ایستادم تا نفسی تازه کنم. پل داشت می لرزید و با عبور هر ماشین بیشتر می لرزید. هر چه ماشین بزرگتر، لرزش پل بیشتر. شاید هم این پل به حال سیاه من و کارون نگاه می زد و می لرزید؛ شاید هم می خندید. نمی دانم.

به کارون نگاه کردم. هر چه به ذهنم فشار می آورم هیچ خاطره ای را نمی یابم. نه خاطره های سپیدم و نه آن سیاه ها را. همه خاطراتم نصفه هستند. حتی کارون پر آب را هم درست به یاد نمی آورم. باز هم تمرکز می کنم تا خاطره ای را به طور کامل ببینم. اما هیچ. همه چیز وسط کار که می رسد تمام می شود. سفید می شود. خسته شدم. ذهنم دیگر همراهی نمی کند. نگاهی به سمت چپ می کنم. باید پل را پایین بروم. نگاهی به سمت راست؛ شاید اگر برگردم خاطرات نصفه ام را کامل کنم. اما مجبور بودم بروم. از سمت دیگر پل سیاه به دل شهر سرازیر می شوم. همین جا مسیرم را از کارون جدا می کنم و به راه خاطرات نصفه خود ادامه می دهم.

                              ***

 ایام به کام.