درحالیکه می خواهم بنویسم، آتشی در من بی تابی می کند؛ درست در وسط سینه ام، یا شاید کمی پایین تر، جای دقیقش را نمی دانم.

البته آتش نیست، آب است که روی آتش است. می قُلد، بخارش بلند می شود و با سوزاندن کتفم، از طریق گردنم به درون سرم و دستانم می ریزد.

از همه بیشتر وسط دستم را، همان جایی که مفصل آرنج است، می پَزد و بعد انگشت کوچکم را. کمی هم کف دستم را می سوزاند.

از پایین هم می رود. از جاهای جالبی عبور می کند و به پاهایم سرازیر می شود. پشت زانویم بیشتر از همه داغ می شود.

انگشتانم مثل دهانه دودکش یک دیگ بخار، یا شاید لوله یک توپ جنگی پس از شلیک یک گلوله داغ و بی رحم، همه آن داغی را از تنم خارج می کنند. نه اینکه خارج شود و دردش تمام، نه! بلکه با دردی مضاعف خارج می شود که به ماندنش راضی ترم تا رفتنش.

چه می خواستم بنویسم؟